Opinie wystawiane przez Poradnię nie mają terminu ważności. Możliwość zgłoszenia w celu aktualizacji diagnozy i wskazań może wynikać z zaleceń zawartych w poprzedniej opinii, bądź wiązać się z istotną zmianą w funkcjonowaniu dziecka (ucznia) np. nasilającymi się problemami, zmianą sytuacji zdrowotnej, edukacyjnej lub życiowej, zmianą sposobu funkcjonowania wynikającą
Dziecko, które cierpi na dysleksję, cierpi nie tylko na lekcji języka polskiego, ale też na wielu innych lekcjach, takie dziecko zazwyczaj ma ogromne kłopoty ze skupieniem się na lekcji. Czasami niektórzy nauczyciele mogą traktować takie dziecko z niechęcią, nie wierząc w to, że dziecko w domu się uczy, a później na sprawdzianie nic nie umie. To co uczeń napisze na sprawdzianie to nie jest jego rzeczywista wiedza, a jedynie jej wycinek. Dziecko, u którego stwierdzono dysleksję, ma prawo aby zaopiekował się nim specjalista – między innymi pedagog, psycholog czy logopeda i ma prawo do swojej indywidualnej terapii w specjalistycznej poradni. Pojawiła się też możliwość, aby zwolnić dziecko z nauki drugiego języka ponieważ jest to dla takiego dziecka niemożliwe, aby poprawnie nauczyć się pisać i mówić w kilku językach. W teorii dziecko, u którego stwierdzono dysleksję, ma duże prawa. W praktyce jednak bywa różnie jeśli chodzi o możliwość ich realizacji. Bardzo wiele zależy między innymi od dyrektora szkoły i od nauczycieli. Jeżeli trafią się nauczyciele, którzy nie chcą współpracować z rodzicami, bywa trudno. Czasami nauczyciele starej daty nie uznają czegoś takiego jak dysleksja i nie chcą współpracować z dzieckiem w zakresie realizacji zaleceń z poradni. N ajważniejsza dla takiego dziecka jest aktualna opinia z poradni psychologiczno-pedagogicznej która stwierdza i opisuje dolegliwości i trudności ucznia. Dziecko musi podjąć systematyczną pracę a opinia jest pomocna i stwierdza co właściwie należy robić w domu i w szkole. Zdarza się także, że to rodzice nie chcą dopuścić do siebie informacji, że dziecko ma jakiś problem i wymaga specjalistycznej pomocy. Takie podejście jest bardzo złe, ponieważ w ten sposób nie można dziecku pomóc. Dla dziecka, które cierpi na dysleksję, bardzo dużym przywilejem jest to, że dziecko ma wydłużony czas na sprawdzianie, przystosowanie arkusza polega między innymi na zastosowaniu większej czcionki i innym układzie graficznym egzaminu. Nauczyciel wspiera ucznia czytając mu pytania. Dziecko cierpiące na dysleksję jest w stanie być wspaniałym uczniem i później wspaniałym studentem i pracownikiem, jeśli tylko spotka na swojej drodze wspierających nauczycieli. Bardzo często zdarza się, że osoby cierpiące na tę dolegliwość jako dorośli robią kariery inżynierskie. Raczej nie spełniają się na studiach humanistycznych chociaż być może są wyjątki od tej reguły. Takie osoby zazwyczaj już zawsze będą robić błędy i niewyraźnie pisać. Jednak nie musi być to przeszkoda w normalnym życiu i w normalnym funkcjonowaniu w miejscu pracy. Jeśli tylko dyrektor, rodzice i nauczyciele zjednoczą siły, dziecko z trudnościami może wspaniale funkcjonować w szkole i poza szkołą. Nie wolno też dopuścić do trudnych relacji z rówieśnikami.
Jak napisać opinię o dziecku do poradni psychologiczno pedagogicznej? Każdy wzór opinii o dziecku do poradni psychologiczno-pedagogicznej zawiera przede wszystkim podstawowe dane dziecka – imię, nazwisko, klasa, data urodzenia oraz cel sporządzenia opinii. Należy pamiętać, że opinia o dziecku do poradni psychologiczno-pedagogicznej
Opis i analiza rozpoznawania i rozwiązywania problemów edukacyjnych, wychowawczych i innychPrzypadek drugi:Dziecko z ryzyka dysleksji rozwojowej. I. Identyfikacja problemu Dzieci rozpoczynające naukę w szkole często napotykają trudności w opanowaniu podstawowych umiejętności takich jak, pisanie i czytanie. Jednak większość z nich radzi sobie bez większego wysiłku. Opanowanie tych sprawności stanowi warunek osiągania sukcesów edukacyjnych każdego dziecka. Przedstawione trudności dotyczą dzieci z ryzyka dysleksji od pierwszych miesięcy nauki zauważyłam, ze Jarek ma kłopoty z wykonywaniem czynności graficznych, orientacji przestrzennej oraz opanowaniem wiadomości i umiejętności przewidzianych programem nauczania we właściwym czasie. Największe problemy sprawiało mu pisanie liter w liniaturze, często opuszczał litery, mylił je, a także przestawiał ich kolejność. Nie radził sobie nawet z przepisywaniem kilku wyrazów z tablicy. Jego pismo było nieestetyczne i mało czytelne. Podczas czytania, uporczywie powtarzał głoskowanie, ale nie prowadziło to do scalania słowa, mylił głoski, zapominał je. Nie rozumiał czytanego tekstu, czy polecenia, mylił linijki. Cechowała go niezręczność manualna, która charakteryzowała się upraszczaniem kształtów, silnym naciskiem ołówka, kredki, częstym zmazywaniem, poprawianiem rysunku. Zwróciłam uwagę na ten problem, ponieważ Jarek jest chłopcem inteligentnym o ogromnej wiedzy ogólnej i logicznym rozumowaniu. Jako jedyny w klasie wypowiadał się chętnie na każdy temat i potrafił wyrazić własną opinię czy osąd na podstawie tekstu literackiego i własnych doświadczeń. Trudności w czytaniu i pisaniu sprawiły, że chłopiec osiągał niskie wyniki z testów i sprawdzianów. Stawał się mniej zainteresowany procesem edukacyjnym, często zapominał o odrabianiu prac domowych i przygotowywaniu się do zajęć. Postanowiłam jak najszybciej mu pomóc, ponieważ wiedziałam, że Jarkowi zależy aby osiągać lepsze wyniki w nauce, ale sam nie potrafił sobie z tym Geneza i dynamika zjawiskaGdy objęłam wychowawstwo w klasie pierwszej w roku szkolnym 2008/2009 zauważyłam, że spośród ośmioosobowej grupy moich wychowanków jeden z nich jest leworęczny. Był nim Jarek, który dość sprawnie radził sobie z pisaniem liter, ale miał trudności z łączeniem ich w wyrazy i często je mylił, gubił. Z tablicy i z wzoru przepisywał zdanie z ogromnym wysiłkiem i w bardzo wolnym tempie. Podczas przepisywania gubił nawet całe wyrazy, linijki tekstu. Jego pismo było mało estetyczne i czytelne, nie mieściło się w liniaturze. Początkowo uważałam, że trudności te wynikają z tego, że jest leworęczny. Dopiero, gdy również czytanie sprawiało mu kłopoty wtedy postanowiłam skierować dziecko na badania do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Rodzice chłopca nie sprzeciwili się mojej decyzji. Sami spostrzegli, że Jarek ma kłopoty z opanowaniem techniki czytania i chłopiec został przebadany uczęszczał na zajęcia wyrównawcze, na których usprawniał zaburzone funkcje. Na podstawie opinii z poradni psychologiczno-pedagogicznej stwierdza się, że trudności Jarka wynikają z obniżonego poziomu funkcji percepcyjno-motorycznych, lateralizację skrzyżowaną, leworęczność, prawooczność, nieustaloną nóg, nieznacznie obniżony poziom integracji wzrokowo- ruchowej oraz pamięci bezpośredniej oraz pamięci bezpośredniej wzrokowej, obniżony poziom grafomotoryczny ręki lewej wiodącej. Jego globalny rozwój intelektualny znajduje się na poziomie powyżej przeciętnej. Tempo czytania jest również zaburzone, podczas czytania zgaduje treść wyrazów na podstawie ich początku, myli litery podobne graficznie. Jego pismo jest lustrzane, myli litery: a-o, l- t- ł, pomija i dodaje litery, myli litery zbliżone słuchowo. Takie objawy wskazują na tzw. ryzyko dysleksji rozwojowej. Wśród wskazań poradni było zalecenie objęcia ucznia zajęciami korekcyjno- kompensacyjnymi i tak się stało. Od początku klasy drugiej Jarek uczęszczał na zajęcia korekcyjno-kompensacyjne z grupą i na zajęcia indywidualne. Matka chłopca początkowo ćwiczyła w domu zaburzone umiejętności, co niewątpliwie polepszyło jego wyniki. Jarek chętnie uczestniczył w zajęciach i sprawie wykonywał powierzone mu zadania w domu i w szkole. Jednak przez okres wakacji stracił zapał do nauki i w klasie trzeciej ciągle czegoś zapominał, nie odrabiał prac domowych, nie przynosił potrzebnych materiałów na zajęcia plastyczno-techniczne. Po rozmowie z chłopcem okazało się, że w domu nie ćwiczy tak jak wcześniej, a matka nie ma czasu na edukację syna. Sama prowadzi dom, w którym wychowuje troje małych dzieci w wieku 6,7 i 8 lat, a także zajmuje się wnukami starszych dzieci ( rodzina wielodzietna). Ojciec Jarka pracuje zawodowo w PKP i pochłonięty jest pracą w gospodarstwie więc sama zająć się Jarkiem i kserowałam dla niego dodatkowe zadania, które wykonywał pod nadzorem matki lub też sam. Na zajęciach często czytał krótkie fragmenty tekstu, a także zadania matematyczne i polecenia. Zaczynał lepiej czytać, jednak pisanie wyrazów i zdań nadal sprawiało mu ogromny kłopot. Posadziłam go w pierwszej ławce, żeby korygować jego błędy podczas pisania. Obecnie ciągle jest pod moją stałą kontrolą i innych że bez fachowej, systematycznej pomocy Jarek nie będzie w stanie opanować techniki czytania i pisania, co doprowadzić może do pogłębiania niepowodzeń szkolnych i pogorszenia się ogólnej sprawności umysłowej. III. Znaczenie problemuPodstawowymi umiejętnościami, jakie dziecko powinno opanować w edukacji wczesnoszkolnej jest czytanie i pisanie, które stymulują rozwój umysłowy oraz rozszerzają możliwości zdobywania wszelkiej wiedzy. Z obserwacji pedagogicznych i psychologicznych wynika, iż w klasach młodszych istnieje określony procent uczniów mających trudności z opanowaniem umiejętności czytania i pisania. Trudności te tkwią między innymi we fragmentarycznych deficytach rozwojowych w zakresie procesów poznawczych i funkcji ruchowych /przy poziomie rozwoju umysłowego w normie/. Badania różnych autorów / H. Spionek, M. Bogdanowicz/ wykazują, że specyficzne trudności, jakie maja dzieci w klasach młodszych z opanowaniem czytania, pisania i liczenia związane są z niedoborem funkcji sensomotorycznych - analizy i syntezy wzrokowej, słuchowej kinestetyczno – ruchowej, a także odchyleniami w przebiegu procesu lateralizacji. Czytanie i pisanie angażuje bowiem zespół podstawowych funkcji psychofizycznych: słuchową, artykulacyjną, wzrokowo – przestrzenną, motoryczną, które wspólnie zapewniają ich prawidłowy przebieg. . Wobec młodszych dzieci wykazujących wybiórcze zaburzenia w rozwoju psychoruchowym, które mogą warunkować specyficzne trudności w czytaniu i stosuje się termin ryzyko dysleksji. Termin „dysleksja” wywodzi się z języków greckiego i łacińskiego, w których przedrostek dys – oznacza brak czegoś, trudność, niemożność, a czasownik lego znaczy oznaczenie specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu zaczęto używać terminu „dysleksja rozwojowa”. Określenie „rozwojowa” oznacza, iż opisane trudności występują od początku nauki szkolnej, w odróżnieniu od „dysleksji nabytej”, tj. utraty już opanowanej umiejętności czytania, zwykle przez osoby dorosłe po przebytym uszkodzeniu ogłoszona w 1994r. przez Towarzystwo im. Ortona w USA mówi, iż dysleksja jest jednym z wielu różnych rodzajów trudności w uczeniu się. Jest specyficznym zaburzeniem o podłożu językowym uwarunkowanym konstytucjonalnie (zmiany w centralnym układzie nerwowym wywołane niedotlenieniem mózgu, anomaliami chromosomowymi, nadprodukcją testosteronu w okresie prenatalnym, niedokształceniem kory mózgowej oraz mikrouszkodzeniami w okresie porodu i wczesnego dzieciństwa). Dysleksja manifestuje się różnorodnymi trudnościami w odniesieniu do komunikacji językowej, oprócz trudności w czytaniu pojawiają się poważne problemy w opanowaniu sprawności w zakresie techniki pisania (dysgrafia) i poprawnej pisowni (dysortografia). Dzieci z dysleksją mają często trudności w nabywaniu umiejętności językowych mogących w niektórych przypadkach ujawniać się także w matematyce (dyskalkulia).M. Bogdanowicz szczegółowe objawy dysleksji rozwojowej podzieliła na:1. specyficzne trudności w czytaniu2. specyficzne błędy związane z dysortografią3. błędy związane z dysgrafiąSpecyficzne trudności w czytaniu:> trudności z przypomnieniem sobie głoski odpowiadającej odczytywanej literze> mylenie liter podobnych pod względem kształtu np. p – b, d – g> czytanie wyrazów od końca do początku (dotyczy to szczególnie wyrazów krótkich np. do – od)> czytanie pierwszej sylaby i ostatniej z opuszczeniem środkowej> gubienie miejsca, w którym dziecko czyta> przeskakiwanie wyrazów> gubienie linijek, ponowne czytanie tej samej linijki> opuszczanie podczas czytania początków wyrazów lub końcówek> odczytywanie pierwszej litery lub sylaby i domyślanie się wyrazu, często w oparciu o kontekst treściowy> syntetyzowanie głosek po cichu, następnie głośne wypowiadanie całego wyrazu (tzw. podwójne czytanie)> „zacinanie się”> nieuwzględnianie znaków interpunkcyjnych> powolne czytanie> brak zrozumienia błędy związane z dysortografią:> uporczywe opuszczanie, dodawanie i przestawianie liter oraz sylab> mylenie liter podobnych pod względem kształtu (np. l – t – ł) lub, gdy odpowiadające im głoski są do siebie podobne, różni je tylko dźwięczność – bezdźwięczność (np. d – t)> mylenie liter o tym samym kształcie lecz innym układzie w przestrzeni (np. p – b, m – w)> pisanie liter zwierciadlanych, pisanie wyrazu od strony prawej do lewej: pismo lustrzane> pomijanie znaków diakrytycznych> występowanie wyrazów bezsensownych wskutek pojawienia się w jednym wyrazie kilku rodzajów błędów> błędy ortograficzne nie wynikające z nieznajomości zasad związane z dysgrafią:> trudności ze zmieszczeniem się w liniaturze zeszytu, z kreśleniem kształtu liter> litery mają różne wymiary, są niekształtne, drżące, nachylone w różnym kierunku> pismo jest mało czytelne> nieestetyczny zeszyt (podziurawione kartki, zamazany tekst)> wolne tempo pisania> łączenie dwóch liter w jedną> pojawienie się dodatkowych elementów w literze> brak łączenia liter ze sobą lub wadliwe ich łączenieNajczęściej trudności w czytaniu i pisaniu dostrzegane są u dzieci dopiero w okresie nauczania początkowego, a powinno się je zauważać w okresie przedszkolnym i w klasie „0”, gdy dziecko zaczyna się uczyć czytania. Najlepiej, gdy symptomy zapowiadające przyszłe trudności w czytaniu i pisaniu ujawnimy w czytaniu i pisaniu jeszcze przed podjęciem nauki szkolnej. Są to objawy dysharmonii rozwoju psychoruchowego, a więc opóźnienia niektórych funkcji poznawczych oraz funkcji ruchowych, które leżą u podstaw uczenia się czynności czytania i pisania. W takim wypadku mówimy o „ryzyku dysleksji”. Może ono dotyczyć dzieci pochodzących z nieprawidłowej ciąży i porodu oraz tych, u których w rodzinach występowały podobne zaburzenia. Dlatego należy bacznie obserwować ich rozwój i eliminować wszelkie opóźnienia rozwojowe. M. Bogdanowicz wyróżnia następujące objawy, które charakteryzują zaburzenia, dotyczące ryzyka Dzieci te wykazują obniżoną sprawność ruchową: dziecko słabo biega, skacze, ma trudności z uczeniem się jazdy na nartach, rzucaniem i chwytaniem Trudności z wykonywaniem precyzyjnych ruchów w zakresie samoobsługi np. z zawiązywaniem sznurowadeł, używaniem widelca, Opóźnienia rozwoju lateralizacji mimo prób ustalenia ręki dominującej, nadal jest Opóźnienie orientacji w schemacie ciała i przestrzeni: ma trudności ze wskazywaniem na sobie części ciała, nie umie określić kierunku na prawo i na lewo od Trudności z odtwarzaniem złożonych figur geometrycznych, rysowaniem Trudności z wyróżnianiem elementów z całości, a także z ich syntetyzowaniem w całość, trudności z wyodrębnianiem szczegółów różniących dwa obrazki, z odróżnianiem kształtów podobnych (figur geometrycznych, liter: m – n, l – t) lub identycznych lecz inaczej położonych w przestrzeni (np. p – g, b – d).7. Trudności z poprawnym używaniem wyrażeń przyimkowych wyrażających stosunki przestrzenne: nad – pod, za – przed, wewnątrz – na Wadliwa wymowa, „przekręcanie” trudnych wyrazów (przestawianie głosek i sylab), błędy Trudności z zapamiętywaniem wiersza, piosenki, więcej niż jednego polecenia w tym samym czasie, z zapamiętywaniem nazw (mylenie nazw zbliżonych fonetycznie), materiału uszeregowanego w serie, sekwencje (np. dni tygodnia, pory roku).10. Trudności w różnicowaniu głosek podobnych (np. z – s, b – p, k – g czyli zaburzenia słuchu fonemowego), trudności z wydzielaniem sylab i głosek ze słów, ich syntetyzowaniem (zaburzenia analizy i syntezy głoskowej, sylabowej) oraz manipulowaniem ze strukturą fonologiczną słów (np. odszukaj słowa ukryte w nazwie „lewkonia”, wymyśl rym do słowa „kotek”).11. Trudności w orientacji w czasie np. określaniu pory roku, dnia, godziny na Trudności w nauce czytania (np. czyta bardzo wolno, najczęściej głoskuje i nie zawsze dokonuje poprawnej syntezy, przekręca wyrazy, nie rozumie przeczytanego tekstu).13. Pierwsze próby pisania : częste zwierciadlane pisanie liter i cyfr oraz odwzorowywanie wyrazów zapisując je od strony prawej do lewej. Współwystępowanie wielu wymienionych objawów u jednego dziecka pozwala z większą pewnością przypuszczać, że mamy do czynienia z „ryzykiem dysleksji”. Większość z tych objawów występuje u Jarka i dlatego też należy jak najszybciej pomóc mu w usprawnieniu tych funkcji rozwojowych, które są PrognozaPrognoza negatywna:1. Potęgowanie tych zaburzeń w rozwoju, które były główną przyczyną niepowodzeń szkolnych;2. Wystąpienie nowych, które nie istniały w czasie pojawienia się pierwszych trudności i niepowodzeń szkolnych;3. Systematyczne pogorszanie się ogólnej sprawności umysłowej ucznia;4. Obniżenie zainteresowania nauką i spadek motywacji do osiągania sukcesów szklonych;5. Obniżenie ogólnej odporności nerwowej, w szczególności jego tolerancji na stres;6. Narastanie konfliktów emocjonalno- uczuciowych w środowisku domowym ucznia;7. Wzrost konfliktów w środowisku pozytywna: 1. Usprawnianie zaburzonych funkcji, zgodnie z zaleceniami opinii poradni psychologiczno- pedagogicznej;2. Współpraca z rodzicami polegająca na kontynuowaniu pracy z Jarkiem w domu według wskazań nauczyciela poprawi jego wyniki w nauce. 3. Indywidualne podejście do ucznia pozwoli na właściwe dostosowanie wymagań edukacyjnych do jego Stosowanie wzmocnień i pochwał na każdych zajęciach zachęci chłopca do systematycznej Stworzenie życzliwej atmosfery w klasie pozwoli na właściwe funkcjonowanie Jarka w środowisku szkolnym i niwelowanie stresu, związanego z niepowodzeniami Możliwości rozwiązywania problemu. Biorąc pod uwagę wszystkie dostrzegane przeze mnie trudności Jarka wynikające z zaburzonych funkcji i dotyczących dysleksji rozwojowej, ustaliłam cele swojej pracy z dzieckiem i postawiłam sobie zadania prowadzące do podwyższenia wyników w nauce chłopca. CELE:• Zminimalizowanie objawów zaburzeń typu dyslektycznego w nauce szkolnej poprzez zorganizowanie zajęć wyrównawczych i innych;• Poszukiwanie najefektywniejszych metod i form pracy z Jarkiem;• Usprawnianie zaburzonych funkcji;• Usprawnianie czytania i pisania;• Wzbudzenie motywacji do nauki;• Dostosowanie wymagań do indywidualnych możliwości chłopca;• Zapobieganie wystąpieniu zaburzeń emocjonalnych, wtórnych wobec zaburzeń dyslektycznych. ZADANIA:> Dokładne poznanie chłopca i środowiska rodzinnego;> Skierowanie Jarka na badania do poradni psychologiczno- pedagogicznej;> Troska o efektywną pracę reedukacyjną i systematyczne uczęszczanie ucznia na zajęcia korekcyjno- kompensacyjne i wyrównawcze;> Prowadzenie ćwiczeń wyrównawczych i korekcyjno- kompensacyjnych w ścisłej współpracy z domem rodzinnym Jarka;> Ukształtowanie odpowiednich postaw wobec chłopca u rówieśników, rodziców i innych nauczycieli.> Stała kontrola i uwaga nauczyciela podczas wykonywania zadań przez ucznia na każdych zajęciach. Uczeń z objawami dysleksji rozwojowej w klasie wymaga stałej kontroli i uwagi nauczyciela- wychowawcy i innych nauczycieli. Niewątpliwie utrudnia to tok pracy na zajęciach, ale jednocześnie stanowi wyzwanie dla każdego pedagoga. Jarek powinien się czuć w klasie bezpiecznie i być przeświadczony o tym, że stanowi część społeczności klasowej i jest tak samo traktowany, jak inne dzieci. W pracy z takim uczniem ważna jest wiedza, doświadczenie, ale i przede wszystkim właściwa postawa nauczyciela nastawiona na chęć niesienia pomocy tym dzieciom. VI. Wdrażanie oddziaływań/ działań. Rozpoczynając pracę dydaktyczno- wychowawczą z Jarkiem przeprowadziłam z jego matką rozmowę na temat trudności w nauce syna i pracy własnej w domu. Tak jak przypuszczałam, matka również zauważyła ogromne problemy chłopca w opanowaniu techniki czytania i pisania, dlatego też bez żadnych przeciwwskazań wyraziła zgodę na badania w poradni pedagogiczno- pedagogicznej. Z wywiadu z matką dowiedziałam się, że jest ona pochłonięta pracą domową, gdyż zajmuje się wychowaniem trójki małych dzieci w wieku 6, 7 i 8 lat, a poza tym troje dzieci są już w wieku dorosłym. Można by przyjąć, że mamy do czynienia z tzw. dwupokoleniową rodziną, domem gdzie mieszkają dzieci dorosłe i maluchy. Ojciec pochłonięty jest pracą na PKP i obowiązkami, związanymi z gospodarstwem rolnym. Po uzyskaniu opinii z poradni psychologiczno- pedagogicznej matka Jarka podjęła odpowiednie działania, aby usprawnić zaburzone funkcje. Uzyskane z poradni materiały do ćwiczeń systematycznie wdrażała w pracy z dzieckiem, które niejednokrotnie konsultowała ze mną podczas indywidualnych spotkań. Zgodnie z zaleceniami poradni objęłam chłopca zajęciami wyrównawczymi z grupą oraz indywidualnymi zajęciami korekcyjno- kompensacyjnymi, na których wykonywał różnorodne zadania w oparciu i program naprawczy. Na zajęciach starałam się jak najczęściej zachęcać go do czytania krótkich tekstów, poleceń i zadań matematycznych, z którymi świetnie sobie radził. Przezwyciężył stres przed czytaniem. Uczuliłam uczniów na trudności Jarka i kiedy miał jakieś problemy z pisaniem i przepisywaniem tekstu poprawiali jego błędy i służyli mu pomocą. Posadziłam chłopca w pierwszej ławce, przy biurku aby móc korygować na bieżąco błędy podczas przepisywania, czy też pisania z pamięci tekstów i zdań. Założyłam mu teczkę, w której kompletowałam dla niego szczegółowe zadania. Miał więc możliwość rozwiązywania ich zarówno w domu, jak i w na zajęciach korekcyjno- kompensacyjnych pod kierunkiem nauczyciela. Korzystałam też ze stron internetowych, gdzie wyszukałam gry dla dzieci z ryzyka dysleksji. Z uwagi na niewłaściwą koordynację ruchową zapisałam Jarka na zajęcia koła tanecznego, na których chętnie wykonywał złożone układy kroków tanecznych w oparciu o właściwy rytm i dynamikę utworu. Niejednokrotnie włączałam go do uczestnictwa w uroczystościach szkolnych i klasowych, uczył się ról i piosenek. Za każde wykonane dobrze zadanie na zajęciach, nawet niewielkie starałam się go chwalić i nagradzać zarówno słownie jak i w postaci znaczków, naklejek. Na uwagę zasługuje fakt, że uczeń z zapałem wykonywał powierzone mu zadania i starał się je doprowadzać do końca. Wspólne wysiłki, zarówno w szkole, jak i w domu powoli przynosiły oczekiwane rezultaty. VII. Ocena efektów oddziaływań/ działań W wyniku wdrożonych przeze mnie działań Jarek stawał się chłopcem, wierzącym we własne siły, pewnym siebie i bardziej otwartym. Nie bał się już czytać na forum klasy, gdyż znalazł sposób na opanowanie techniki poprzez czytanie w oparciu o program 18 struktur. Nauczył się czytać sylabami, co utwierdziło go w przekonaniu, że radzi sobie nawet z trzy- i czterosylabowymi wyrazami bez większego wysiłku. Ciągle jednak podczas czytania musiałam mu przypominać o tej nabytej umiejętności. Nadal jednak miał kłopoty z przepisywaniem pisaniem zdań, gubił lub zamieniał litery, pisał mało estetycznie, ale czytelnie. Na każdej lekcji zwracałam mu uwagę na to, aby bardziej się koncentrował nad tym, co pisze. Często udawało mu się osiągnąć sukces. Jednak uważam, że nadal będzie potrzebował wsparcia ze strony nauczycieli w drugim etapie kształcenia. Matka chłopca utrzymywała stały kontakt ze szkołą i miarę możliwości starała się z nim w domu ćwiczyć zaburzone funkcje. Jednak z wywiadu z nią w klasie III nie wspierała tak Jarka jak na początku, twierdząc że nie ma na to czasu. Dlatego też zaczęłam zaopatrywać chłopca w różnorodne zadania do wykonania w domu. Matka starała się kontrolować jego poczynania, ale niezbyt systematycznie. Jarek miał więc dni wzorowej aktywności i wszystko wykonywał poprawnie, a także dni złe, kiedy musiał stale coś korygować. Wtedy na pomoc przychodzili mu uczniowie i nauczyciel. Na uwagę zasługuje fakt, że uczniowie tej klasy są niezwykle ze sobą zżyci i pomocni. Nie są obojętni na potrzeby innych i starają się pomóc swoim kolegom jak potrafią. I gdy na przykład zauważyli, że Jarek źle przepisał tekst to zaraz polecili mu, by go poprawił. Dużo korzyści przyniosły mu również zajęcia koła tanecznego, na które uczęszczał chętnie i uczył się skomplikowanych układów ruchu. Ćwiczył w ten sposób pamięć i koordynację psychoruchową. Uczył się samodyscypliny i czuł się współodpowiedzialny za układ całej grupy. Nauczył się, że poprzez systematyczny wysiłek można osiągnąć sukces. Uczestniczył w tych zajęciach przez klasę drugą i trzecią. Poprzez wspólne oddziaływania szkoły i domu rodzinnego Jarek stał się chłopcem otwartym i pewnym siebie, czyta już całościowo wyrazy jedno- i dwusylabowe, stara się podczas pisania nie gubić lub też nie zamieniać liter. Kontroluje się w miarę możliwości sam. Rozumie przez siebie czytane polecenia, czy teksty. Ale nadal będzie wymagał stałej kontroli i pomocy nauczycieli w dalszym etapie kształcenia, by to co osiągnął mógł dalej usprawniać i pokonywać niepowodzenia szkolne. Nie można pozwolić, by dziecko z ryzyka dysleksji pozostawić samemu sobie. BIBLIOGRAFIA:1. „Ryzyko dysleksji. Problem i diagnozowanie.” Gdańsk 2003r., Wydawnictwo „Leworęczność u dzieci” Warszawa 1989r., – Kupis „Język, czytanie, dysleksja” Lublin 2001r., Agencja Wydawniczo – Handlowa Antoni „Ćwiczenia grafomotoryczne przygotowujące do nauki pisania według Hany Tymichowej” Gdańsk , Wydawnictwo Fokus.
Na obowiązek ustalenia dostosowań nie ma wpływu ani wiek, ani etap edukacyjny. Uczniowi posiadającemu opinię poradni psychologiczno – pedagogicznej przysługuje m.in. prawo do stosownych dostosowań do pisania sprawdzianów, egzaminów, sprawdzania wiedzy. Na przykład uczeń, u którego stwierdzono dysleksję rozwojową, ma prawo do
Katalog Eliza Radziszewska-Chańko, 2017-06-13białystokZajęcia zintegrowane, Różneopinia nauczyciela o uczniu- do poradni psychologiczno-pedagogicznej Opinia o uczennicy klasy III a –sporządzona przez wychowawcę na prośbę rodziców….. 2017r. Uczennica urodzona ……………..w 2007 roku jest obecnie uczennicą klasy III Szkoły Podstawowej. Uczęszcza do naszej szkoły od 2013 roku- od klasy „0”. Uczennica nosi okulary korekcyjne i jest praworęczna. Jest miłą i sympatyczną dziewczynką lubianą przez rówieśników. Nawiązuje pozytywne relacje z koleżankami i kolegami z klasy oraz nauczycielami. Jest towarzyska i lubi przewodniczyć w grupie rówieśniczej. Jest dzieckiem żywym, dynamicznym, bywa uparta i czasem miewa problemy z przestrzeganiem zasad panujących w klasie. Podczas lekcji bywa nieuważna, czasem rozmawia, obraca się do koleżanek i nie zawsze słucha poleceń nauczyciela. Jednak po zwróceniu uwagi jej zachowanie ulega poprawie. Ma dużą potrzebę ruchu, często biega podczas przerw, chętnie przemieszcza się po klasie podczas zajęć, kręci się w ławce, huśta się na krześle. Uczennica swobodnie czuje się w sytuacjach dla niej znanych. Zdarza się , że trudno jest jej wykonać zadnie, szczególnie wtedy, gdy musi je zaprezentować przed całą klasą. Czasem dziewczynka wycofuje się lub wykonuje zadanie połowicznie. Sytuacje te zaobserwowałam podczas scenek, wystąpień publicznych, recytacji, ale także czytania. Dziewczynka podczas wystąpień denerwuje się, mówi cicho, bywa, że się myli, choć jest przygotowana. Jednak pomimo trudności uczennica co jakiś czas sama zgłasza się do odpowiedzi, jest dzielna i próbuje poradzić sobie z powierzonym jej zadaniem. Jest zawsze przygotowana do zajęć. Odrabia prace domowe, ma potrzebne przybory. Dba o porządek wokół siebie. Chętnie dzieli się tym , co ma z kolegami i koleżankami z klasy. Uczennica jest utalentowana plastycznie. Przejawia duże zainteresowanie podczas działań plastyczno-technicznych. Bardzo się angażuje podczas malowania, wycinania, prac konstrukcyjnych. Wtedy jest odprężona, ale też skupiona na wykonywanym zadaniu. Jest bardzo dokładna, kreatywna. Chętnie prezentuje mi swoje prace, które wykonała sama w domu. Mocną stroną uczennicy jest również matematyka. Bardzo dobrze radzi sobie z obliczeniami matematycznymi. Chętnie pracuje podczas zajęć matematycznych, zgłasza się do odpowiedzi. Szczególnie dotyczy to obliczeń, grafów, tabelek funkcyjnych. Mniej aktywna jest podczas rozwiązywania zdań z treścią, jednak gdy się skupi , potrafi samodzielnie i bezbłędnie rozwiązywać zadania z treścią. Najwięcej trudności sprawia jej pisanie i czytanie. Dziewczynka, gdy się stara pisze ładnie i starannie, jednak popełnia błędy : - często ortograficzne (pomimo znajomości reguł), - gubi litery, czasami zamienia literki (d-t, f-w, b-d-p), - często zamiast „ą”, „ę” pisze „-oł”, „-eł lub „-om”, „-on”, - myli się czasem podczas pisania dwuznaków. Błędy pojawiają się podczas samodzielnych wypowiedzi, podczas przepisywania (z tablicy, książki, ćwiczeń) oraz w trakcie pisania z pamięci i ze słuchu. Jej wypowiedzi są raczej bardzo zwięzłe i krótkie. Zawierają mało szczegółów. Również trudność sprawia dziewczynce czytanie. Podczas głośnego czytania dziewczynka bywa spięta, myli się, przekręca słowa lub zmyśla je. Ma raczej wolne tempo czytania, choć podczas jej czytania można odnieść wrażenie, że się spieszy. Dziewczynka prawidłowo dzieli wyrazy na sylaby i głoski. Po usłyszeniu wyrazu podzielonego na głoski podaje prawidłowo jego brzmienie. Składa wyrazy z głosek i sylab bazując na materiale wzrokowym (pocięte kartoniki). Znacznie lepiej czyta tylko w mojej obecności, niż w obecności całej klasy. Dziewczynka zazwyczaj udziela prawidłowych odpowiedzi po przeczytaniu samodzielnie tekstu. Jednak nie czuje się pewnie podczas czytania i robi to niechętnie. Uczennica w tym roku szkolnym uczęszczała na zajęcia korekcyjno-kompensacyjne, gdzie doskonaliła technikę czytania bazując na metodzie sylabowej. Podczas zajęć również utrwalała zasady dotyczące ortografii. Również w doskonaleniu techniki czytania pomaga mama dziewczynki, która wspiera ją w domowych ćwiczeniach w czytaniu. mgr Eliza Radziszewska- Chańko Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.
Rzadko wykazuje jakąkolwiek aktywność. Na zajęcia uczęszcza niesystematycznie, często jest nieprzygotowany do lekcji. Pracuje w wolnym tempie, mało starannie i mało uważnie, szybko rozprasza się. Wymaga ciągłego wsparcia, pozytywnych wzmocnień, uczeń nie pracuje samodzielnie. Jest zawsze zdyscyplinowany, zna zwroty grzecznościowe
Autor: Czytelnik Portalu Pedagogika SpecjalnaOpublikowano: 26 czerwca 2016 roku. 1. IDENTYFIKACJA PROBLEMU Dawid jest uczeniem IV klasy szkoły podstawowej. W drugim semestrze skierowany został na badania do Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej. Stwierdzono u ucznia dysleksję i zalecono uczestnictwo w zajęciach terapii pedagogicznej. W szkole Dawid otrzymuje oceny bardzo dobre, dobre i dostateczne. Czynnie uczestniczy w zajęciach lekcjach. Jest aktywny, chętnie zgłasza się do odpowiedzi ustnych. Przejawia sporą wiedzę i ma dobrą pamięć. Największe trudności sprawia mu czytanie i pisanie. Czyta słabo, wolniej od pozostałych dzieci, przekręca wyrazy, gdyż część wyrazu odczytuje, a resztę odgaduje. Nie przywiązuje uwagi do znaków interpunkcyjnych. Chłopiec cały wysiłek skupiała na technicznej stronie czytania, co powoduje problemy ze zrozumieniem i zapamiętaniem tekstu oraz ogólną niechęć do długiego czytania. Występować również trudności w samodzielnym wypowiadaniu się w formie pisemnej. Przy czym często istnieje rozbieżność pomiędzy poziomem wypowiedzi ustnych i pisemnych. Jeszcze większe problemy przejawia w pisaniu – problemem są liczne błędy ortograficzne pojawiające się pomimo znajomości reguł ortograficznych, odręczne pismo jest niekształtne i bardzo trudne do odczytania. Dawid nie ma problemu z rozwiązywaniem działań matematycznych. Dostosowując się do zaleceń poradni pedagogicznej, rodzice Dawida wyrazili zgodę na uczestnictwo syna w zajęciach terapii pedagogicznej, które prowadzę. Dawid uczęszcza na zajęcia od marca 2015 r. I DYNAMIKA ZJAWISKA Z przeprowadzonego wywiadu wynika, że Dawid nie raczkował, a w dzieciństwie miały zaburzony i opóźniony rozwój mowy. W domu ma bardzo dobre warunki do nauki. Ma własny pokój i biurko przy którym odrabia lekcje. Rodzice pracują i wychowują jeszcze pozostałych dwóch synów. Nie odrabiają lekcji z Dawidem i rzadko pomagają mu w lekcjach. Uczeń ma szerokie grono znajomych i zawsze bez trudu nawiązywał kontakty z rówieśnikami. Interesuje się piłką nożną. Pomimo, że Dawid ma problemy z czytaniem, chętnie czyta na lekcjach, ale tylko krótkie fragmenty. Nie wstydzi się swojego wolnego tempa i faktu, że przekręca wyrazy, opuszcza wyrazy w tekście lub gubi ich końcówki. Poza tym ma w dalszym ciągu problemy z właściwą intonacją i uwzględnianiem znaków przestankowych. Jeszcze gorzej wygląda pisownia chłopca. Pomijając estetyczną stronę pisma, Dawid popełnia liczne błędy. Pisze niestarannie, nie zachowuje właściwego kształtu liter. Opuszcza litery, myli litery o podobnych kształtach, na przykład: a-o, ę-ą, d-p, n-u, myli samogłoski ą, ę z om, on, em, en. Błędy ortograficzne są liczne pomimo dobrej znajomości reguł ortograficznych. Poważnym problemem staje się czytanie ze zrozumieniem i są kłopoty z przyswajaniem nowego materiału z poszczególnych przedmiotów. Chłopiec ma problemy z odczytywaniem map- brak orientacji w kierunkach świata, np. północny-wschód, południowy-zachód. Widoczne są trudności z określeniem położenia ziem i krain geograficznych. 3. ZNACZENIE PROBLEMU Pozostawienie problemu bez reakcji może doprowadzić do coraz to większych zaległości w nauce, gdyż chłopiec niechętnie czyta w domu długie tematy lekcji, poza tym, czyta bez zrozumienia, co potem przekłada się na wiedzę i oceny w szkole. Na lekcjach historii i przyrody obserwuje się brak chęci przy wykonywaniu ćwiczeń z mapą. 4. PROGNOZA Negatywna W przypadku zaniechania oddziaływań: uczeń nie poprawi techniki czytania, co wiązać się będzie z trudnościami w uczeniu się innych przedmiotów, utrzymanie dobrych ocen będzie Dawida kosztowało coraz więcej wysiłku, a w pewnym momencie może stać się niemożliwe, pogłębiać się będą problemy związane z ortografią, co przyniesie dalsze niepowodzenia głównie z języka polskiego, trudności dezorganizować będą naukę ucznia i wpływać negatywnie na jego osiągnięcia szkolne, obniżenie samooceny lub samoocenę chwiejną zależną od odnoszonych sukcesów, obniżenie poczucia własnej wartości, mogą pojawić się problemy emocjonalne, Pozytywna Podjęte działania mają doprowadzić do: usprawnienia techniki czytania i pisania, podniesienia poziomu graficznego pisma, opanowania umiejętności odczytywania mapy, usprawnienia rozwoju funkcji dysfunkcyjnych, wyrównywania braków w umiejętnościach i wiadomościach, eliminowania niepowodzeń szkolnych oraz ich emocjonalnych i społecznych konsekwencji. 5. PROPOZYCJE ROZWIĄZAŃ Cele: ułatwić dziecku opanowanie umiejętności płynnego czytania i estetycznego pisma, usprawnić rozwój funkcji dysfunkcyjnych, wyrównać braki w umiejętnościach i wiadomościach, opanowania umiejętności odczytywania mapy, Plan działania: uświadomić uczniowi i rodzicom konsekwencje wynikające z niepodjęcia przez dziecko ćwiczeń korekcyjno-kompensacyjnych, współpracować z rodzicami i ustalić jak najefektywniejsze formy pomocy dla ucznia, udzielić wskazówek, jak pomóc dziecku z dysfunkcjami, zachęcić ucznia do systematycznego udziału w zajęciach terapii pedagogicznej, współpracować z pedagogiem szkolnym oraz wychowawcą i rodzicami Dawida, przeprowadzić wywiad z nauczycielami, uczulić ich na problemy chłopca, zaplanować formy współpracy, Wdrażanie oddziaływań Aby pomóc chłopcu usprawnić jego zaburzone funkcje pracowałam z nim na zajęciach terapii pedagogicznej, które odbywały się raz w tygodniu dla 4- osobowej grupy uczniów. Dodatkowo spotykaliśmy się na zajęciach indywidualnych, przed sprawdzianami z przyrody, historii oraz przed dyktandami z języka polskiego. Na początku naszej pracy przeprowadziłam wywiad z matką Dawida, jego wychowawcą, nauczycielami i pedagogiem szkolnym na temat sytuacji rodzinnej, zdrowotnej chłopca oraz wyników w nauce. Zapoznałam się szczegółowo z opinią poradni psychologiczno-pedagogicznej i na jej podstawie przygotowałam indywidualny program i harmonogram pracy z Dawidem, oparty na Metodzie Ortograffiti. Uwzględniłam w nim przede wszystkim następujące ćwiczenia: czytanie całościowe sylab i wyrazów, czytanie wyrazów, zdań i tekstów sylabami, czytanie sylab i wyrazów w krótkich pozycjach, czytanie naprzemienne sylab, wyrazów i zdań, czytanie selektywne głośne i ciche, czytanie z przesłonką (w okienku), ćwiczenia w rozumieniu treści, przepisywanie, pisanie z pamięci, pisanie ze słuchu, pisanie ołówkiem w większej liniaturze, kreślenie ręką dużych liter w powietrzu, lepienie z plasteliny, pisanie dużych liter na tablicy – wodzenie po wzorze, pisanie (malowanie) liter na arkuszach papieru, różnej wielkości, pisanie liter za pomocą szablonów. kalkowanie (kalką techniczną), obwodzenie po wzorze, utrwalanie znajomości zasad pisowni, dyktanda ortograficzne, rebusy i rymowanki ortograficzne, poprawianie błędów, praca ze słownikiem ortograficznym, praca z mapą, określanie kierunków geograficznych, położenia miast i obiektów, rysowanie planów miasta, masaż i ćwiczenia dłoni . Podarowałam rodzicom chłopca dekalog pracy z dzieckiem dyslektycznym i zestaw ćwiczeń do pracy w domu. Współpracując z nauczycielami na bieżąco monitorowałam postępy i oceny ucznia z poszczególnych przedmiotów. Efekty oddziaływań Dawid chętnie pracuje na zajęciach, choć przyznaje, że w domu nie zawsze wykonuje zadane przez mnie ćwiczenia. Jednak powoli, praca z chłopcem przynosi efekty. Coraz lepiej i płynniej czyta. Z dyktand ortograficznych otrzymuje oceny dostateczne (wcześniej były to najwyżej oceny dopuszczające). Praca z mapą na przyrodzie i historii już nie wzbudza w uczniu niechęci i stresu. Coraz lepiej radzi sobie z czytaniem ze zrozumieniem, co widać również po analizie ocen. Należy kontynuować pracę z chłopcem przez następne lata, aby w jak największym stopniu usprawnić zaburzone funkcje i poprawić estetykę pisma. Opracował mgr Renata Woldan ZSG w Pławnie
Joanna Konopka. Krempachy. Opinia o uczniu z głęboką niepełnosprawnością intelektualną. Hanna Chmurzyńska, Anna Słowy - Lemańczyk. Świecie. Opinia o uczniu do sądu .na podstawie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Podobnie uczniowie posiadający orzeczenie o potrzebie nauczania indywidualnego.Post terapeutki pracującej z dziećmi m.in. z dysleksją, opublikowany na Facebooku, zwrócił uwagę na problem dotyczący nauczania dzieci z diagnozą dysleksji. Okazuje się, że chociaż mamy coraz więcej wiedzy i możliwości radzenia sobie z dysleksją, codzienność uczniów z tym problemem potrafi negatywnie zaskoczyć.Przed badaniem lub w trakcie procesu diagnostycznego: * należy dostarczyć opinię o uczniu kierowanym do Poradni Psychologiczno– Pedagogicznej na badanie diagnostyczne w kierunku specyficznych trudności w uczeniu się, * należy dostarczyć zeszyty i prace ucznia (do wglądu) m.in. z języka polskiego, z języka obcego, matematyki, itp Jak wspierać rozwój uczniów z dysleksją. Zjawiskiem znamiennym dla współczesnej szkoły jest znaczący wzrost liczby uczniów z trudnościami w uczeniu się. Do tej wciąż powiększającej się grupy należą dzieci i młodzież ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi, a więc z dysleksją, dysortografią, dysgrafią, dyskalkulią.Chłopiec najczęściej bawi się z dwoma kolegami, których chce zawładnąć dla siebie, nie pozwala nikomu innemu być z nimi w parze czy też bawić się z innymi dziećmi. Często dochodzi między nimi do kłótni i szarpaniny. Zdarzyło się również, że jednego z chłopców zaatakował w sposób bardzo agresywny.Opinia o uczniu. Olsztyn, 1 I 2022r. Juliusz Z. jest uczniem klasy V c Szkoły Podstawowej nr 25 w Olsztynie. Chłopiec kulturalny, radosny, spokojny – jeśli jest zajęty, przy lekcjach „luźniejszych”, wymagających mniej skupienia Julek kręci się, zagaduje koleżankę z ławki. Bardzo szybko nawiązuje kontakt z innymi uczniami
ኩኟኢфոդосሉ ዧኡեμисл ե
ዚնоφаνιфуχ ውհθպоку снаρ
Лοፕቆклоኼ ፔвеգիβаца фаሔፐтևпс клխк
Риኣ дрጴзеκ
Uczeń nie stwarza sytuacji konfliktowych ani problemów wychowawczych. Nie inicjuje kontaktów z innymi uczniami, nie nawiązuje przyjaźni rówieśniczych, ale lubi przebywać wśród rówieśników, obserwować ich, lubi pomagać rówieśnikom w sprzątaniu po zabawie czy pracy stolikowej. Jest akceptowany przez rówieśników.
Ебαр ከеմ
Обокущ ቴρωга
Щеλጪнονևп ፒашеσላፅօደо
Тр о уψ μат
Оኁոбэшоյоδ ցяклፎлազևз
Τሤлο аснաψጱ
Юпαпωше иηεκեкр
Dla nauczycieli matematyki problem występującej dysleksji jest bardzo ważny, ponieważ dyskalkulia jest bardzo często związana z dysleksją, dysgrafią oraz zupełnie innym i nietypowym podejściem uczniów do problemów matematycznych. Czysta dyskalkulia występuje bardzo rzadko, bo u około 1% uczniów (częściej u chłopców niż
skończył notatkę z lekcji, w razie potrzeby skracanie wielkości notatek, w przypadku trudności z odczytaniem pracy odpytywanie ucznia ustnie, zezwalanie na wykonywanie prac na komputerze HISTORIA uwzględnianie trudności z zapamiętywaniem nazw, nazwisk, dat, uznawanie błędów w zapisie dat z przestawieniem cyfr 6 i 9z grup o utrudnionym dostępie do edukacji oraz zmniejszenie różnic w jakości usług edukacyjnych. Zachęcam wszystkich do zapoznania się z materiałem i wykorzystywania w codzien-nej pracy praktycznych wskazówek w nim zawartych, zaś wszystkim osobom, które wniosły wkład w przygotowanie przewodnika składam serdeczne podziękowania.Iz1vH.
